گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها

دوربین

از دانشنامه عکاسی
پرش به: ناوبری, جستجو

دوربین ابزاری است برای ثبت و ذخیره‌ی تصویر. این تصاویر ممکن است تصاویر ثابت یا عکس باشند و یا تصاویر متحرک. واژه‌ی دوربین معادل دقیقی برای کلمه‌ی انگلیسی Camera نیست. Camera از ریشه‌ی لاتین Camera Obscura می‌آید که به‌معنی اتاق تاریک است. استفاده‌ از اتاق تاریک شیوه‌ی مرسومِ تولید تصویر در زمان گذشته‌بوده‌است.

دوربین‌ها ممکن است در بازه‌ی نوری قابل دید و یا دیگر بازه‌های موجِ الکترومغناطیسی کار کنند. به‌طور عمومی یک دوربین از یک محفظه‌ی تاریک با یک منفذ ورودی نور تشکیل شده‌است. ابزار ثبتِ تصویر در یک انتهای این محفظه قراردارند و در انتهای دیگر روزنه‌ای برای ورود نور وجود دارد. بیشتر دوربین‌ها از یک لنز روی این روزنه استفاده می‌کنند. کاربرد لنز جمع‌آوری نور محیط و فوکوس کردن تمام یا قسمتی از تصویر در انتهای دیگر محفظه‌ی دوربین است. اندازه‌ی روزنه‌ی ورودی نور به‌طور معمول توسط مکانیزمی به نام دیافراگم قابل تنظیم است اما بعضی از دوربین‌ها یک روزنه‌ی ثابت دارند. اکثر دوربین‌های امروزی از حسگرهای دیجیتال برای ثبت تصاویر استفاده می‌کنند در حالی که بیشتر دوربین‌ها‌ی نسلِ پیشین از فیلم برای ثبتِ تصویر استفاده می‌کردند.

دوربین عکاسیِ معمولی با هر فشار دکمه‌ی شاتر یک عکس می‌گیرد. دوربین فیلم‌برداری معمولی با فشردن شاتر شروع به ثبت تصاویر با سرعت ۲۴ یا ۳۰ تصویر در ثانیه می‌کند.

از بدو اختراع، دوربین یک ابزار مهم برای ثبت تصاویر ثابت بوده است و با پیشرفتِ صنعت، در اواخر قرنِ ۱۹ میلادی امکان ثبتِ تصاویر متحرک هم به دوربین‌ها افزوده شد. دوربین‌ها و نمایش تصاویر ثبت‌شده با دوربین‌ها یکی از ابزارهای ارتباطی مهم عصرِ حاضر می‌باشند.

محتویات

تاریخ

مکانیزم

ثبتِ تصویر

نوشتار اصلی: ثبتِ تصویر

دوربین‌های نسلِ پیشین از فیلمِ عکاسی و یا تخته‌ی عکس برای ثبتِ نورِ ورودی به‌دوربین استفاده می‌کردند. دوربین‌های ویدیو و دیجیتال از یک حسگر الکترونیکی که به‌طور معمول از تکنولوژی CCD و یا CMOS استفاده می‌کند بهره می‌گیرند و تصویر یا تصویر ثبت‌شده را در نهایت به‌صورت آنالوگ یا دیجیتال به ابزارهای ثبتِ تصویرِ درون دوربین، مثلِ کارتِ حافظه منتقل می‌کنند.

دوربین‌هایی که چندین تصویر را به‌صورت پشت‌ِ سرِ هم ثبت می‌کنند دوربین فیلم‌برداری هستند و آن‌هایی که برای ثبتِ جداگانه‌ی تصاویر طراحی شده‌اند دوربین عکاسی هستند، با این‌همه با وارد شدن تکنولوژی جدید، امروزه مرزِ بین این‌ دو نوع دوربین‌ با هم تداخل زیادی پیدا کرده‌است. دوربین ویدیو دوربینی است که تصاویر متحرک را به‌‌صورت الکترونیکی ثبت می‌کند.

لنز

نوشتار اصلی: لنز

لنزِ یک دوربین نورِ منتشر شده از سوژه را دریافت و آن را روی فیلم یا حسگر فوکوس می‌کند. طراحی لنز و تولید لنز تاثیر به‌سزایی روی کیفیت تصویر ثبت شده‌دارد. انقلاب فنی در طراحی دوربین در قرن ۱۹ام میلادی انقلابی هم در طراحی و تولید لنزهای شیشه‌ای ایجاد کرد که به‌پشرفت تولید لنز برای دیگر کاربردها همچون تولید میکروسکوپ و یا عینک‌های طبی هم کمک شایانی کرده‌است. تولید‌کنندگانی چون زایس و لایکا پیشروان طراحی لنز هستند.

لنزهای دوربین‌ها در فواصل کانونی مختلفی ساخته می‌شوند، از لنزهای بسیار واید گرفته، تا لنزهای واید، نرمال، تله و تله‌های بلند. هر لنز برای نوعِ خاصی از عکاسی مناسب است. لنزهای بسیار واید ممکن است برای استفاده‌ در عکاسی معماری به‌کار برده‌شوند چون امکان ثبتِ یک نمای کلی از سازه را فراهم می‌سازند. لنزِ نرمال به علت گشادگی دیافراگمِ معمولاً زیاد کاربرد زیادی در عکاسی خیابانی و عکاسی مستند دارد و لنزهای تله در عکاسی ورزشی و عکاسی طبیعت کاربرد دارند.

فوکوس

نوشتار اصلی: فوکوس

با توجه به مشخصات اپتیکی لنزِ عکاسی، فقط تصویر اجسامی که در یک فاصله‌ی محدود از دوربین باشند به‌صورت خیلی واضح ثبت می‌شوند. سازوکار تغییر دادنِ این فاصله را تغییر فوکوس دوربین می‌گویند. دوربین‌های ساده، فوکوس ثابت دارند و با تکیه به گشادگی کمِ دیافراگم و لنزهای واید، تصویر همه‌ی اجسامی که از یک فاصله‌ی مشخص (به‌طور معمول ۳ متر) از دوربین باشند را به‌صورت قابل قبولی واضح ثبت می‌کنند. این شیوه در دوربین‌های ارزان، مانند دوربین‌های یک‌بار مصرف کاربرد دارد. این دوربین‌ها حتی ممکن است فوکوس قابل تغییر داشته‌باشند و عکاس می‌تواند از روی یک جدول و با توجه به فاصله‌ی سوژه فوکوس را مشخص کند. روی بعضی از دوربین‌ها این فواصل با علایمی برای ساده‌کردن اندازه‌گیری مشخص شده‌اند.

دوربین‌های رنج‌فایندر امکان اندازه‌گیری و یا نمایش فوکوس بودن سوژه را به‌کمک یک واحد پارالاکس که متصل به سیستم فوکوسِ لنز است به عکاس می‌دهند. با توجه به گذر نور از لنزِ اصلی دوربین‌های تک انعکاسی عکاس این امکان را دارد که فوکوس و کادربندی را را همانطور که ثبت خواهد شد ببیند و انتخاب کند. دوربین‌های دو انعکاسی دارای دولنز هستند که تجهیزات فوکوس آن‌ها به‌هم متصل است و عکاس می‌تواند تصویر نهایی را قبل از ثبت‌شدن با فوکوس انتخاب‌شده ببیند. دوربین‌های قطع بزرگ از یک شیشه‌ی مات که در محل تشکیل تصویر قرار می‌گیرد برای نمایش تصویر قبل از قراردادن فیلم یا حسگر برای ثبت استفاده می‌کنند. تصویر نهایی روی این شیشه‌ی مات ظاهر شده و امکان بازبینی فوکوس قبل از ثبت را به عکاس می‌دهد. دوربین‌های امروزی امکان فوکوس اتوماتیک به‌شیوه‌های مختلفی را در اختیار عکاس قرار می‌دهند.

کنترلِ ثبتِ تصویر

نوشتار اصلی: کنترل ثبتِ تصویر

گشادگی دیافراگم و شدتِ نورِ صحنه مقدار نورِ ورودی به محفظه‌ی دوربین را تعیین می‌کنند. شاتر، زمان ورود نور به محفظه‌ی دوربین و رسیدن آن به سطح حساس (فیلم یا حسگر دیجیتال) را مشخص می‌کند. برای ثبتِ نرمالِ یک صحنه روی یک سطحِ حساس با حساسیت مشخص به‌نور، گشادگی دیافراگم و اندازه‌ی شاتر دو متغیر مشخص هستند، یعنی ثبتِ نرمالِ صحنه با حساسیت مشخص، مقداری است مشخص بین زمانِ ورودِ نور و شدتِ نورِ ورودی. با افزایش زمان و کاستن از شدتِ نور و یا برعکس کاهشِ زمان و افزودنِ شدتِ نور ثبتِ نرمالی از صحنه به‌دست خواهد آمد. بدیهی است کاستن یا افزودن هر یک از این دو متغییر می‌تواند ماهیتِ تصویر ثبت شده را تغییر دهد.

شاترها

نوشتار اصلی: شاتر

با این‌که انواع مختلفی از شاترها در طولِ دورانِ ساخت دوربین‌های مختلف معرفی شده‌اند، دو نوع از آن‌ها امروزه به‌طورِ رایج در ساخت دوربین‌ها استفاده می‌شود.

شاتر برگی و یا به‌طور دقیق‌تر شاترِ درونِ لنز، نوعی از شاتر است که بیشتر مواقع خیلی نزدیک به پرده‌ی دیافراگم لنز ساخته می‌شود و از تعدادی «برگ»‌های فلزی تشکیل شده که زیرِ فشار یک فنر قرار دارند. با فشردن کلید شاتر این برگ‌ها از هم دور شده و اجازه‌ی عبورِ نور برای مدت مشخص را می‌دهند و دوباره بسته می‌شوند. این طراحی سینک‌ با فلاش را بسیار ساده می‌کند، چون اگر فلاش درست در زمانی که شاتر به‌بازترین حالت خود می‌رسد نور بدهد کلِ صحنه با نورِ فلاش ثبت می‌شود. مشکل این شاترها پیچیدگی ساخت‌ِ آن‌ها برای سرعت‌هایی بالاتر از ۱/۵۰۰ ثانیه و همچنین هزینه‌ی تولید و وزن آن‌ها برای نصب در تک‌تک لنزهاست.

شاترهای صفحه‌ی فوکوس، برعکس شاترهای برگی نزدیک به سطحِ حساس به‌نور (حسگر یا فیلم) ساخته می‌شوند. هنگام فشردن دکمه‌ی شاتر، این‌شاترها یک شکاف با فاصله‌ی مشخص را از روی سطح حساس به‌نور عبور می‌دهند. این شکاف به‌طور معمول با استفاده از دوپرده که به‌صورت مجزا و به‌طور معمول به‌صورت افقی حرکت می‌کنند ایجاد می‌شود. در بعضی از طراحی‌ها جنس پرده‌ها فلزی است و دو یا چند پرده به‌صورت افقی از روی سطحِ حساس به‌نور می‌گذرند. بیشتر دوربین‌های تک انعکاسی از این شاترها استفاده می‌کنند چون ابن شاترها به‌جای پوشاندن نور ورودی از لنز، از رسیدن نور به سطحِ حساس جلوگیری می‌کنند و درنتیجه عکاس تا لحظه‌ی فشردنِ دکمه‌ی شاتر می‌تواند تصویر صحنه را در نمایابِ دوربین ببیند. در ضمن، پوشانده بودن سطحِ حساس امکان تعویضِ لنز بدون خطرِ نوردیدن فیلم را به عکاس‌هایی که از دوربین‌های تک انعکاسی فیلمی استفاده می‌کنند می‌دهد.

انواع فیلم

تجهیزات جانبی

طراحی‌های دوربین

دوربین‌ِ تخته‌ای

دوربین قطعِ بزرگ

دوربین قطع متوسط

دوربین تاشو

دوربین جعبه‌ای

دوربین رنج‌فایندر

دوربین تک انعکاسی

دوربین دو انعکاسی

دوربین سینما

تصاویر

مراجع بیشتر

انواع

تولید کنندگان

دیگر

منابع

لینک‌های دیگر